verkeerde eerste indruk
We zitten wel degelijk in het centrum van Bangkok! Nadat we op de map gekeken hadden, wisten we dat. Nadat we eens aan de andere kant van het hotel gekeken hadden, wisten we dat ook...
Lost in Thailand...
Lost inThailand...vanaf morgen dan toch. We zijn geland na een goede vlucht! Ons visum is in orde gebracht op de luchthaven en we zijn veilig naar het hotel gebracht. Op het eerste zicht dachten we dat het verkeer hier nog meeviel... Tot we zagen dat het gewoon een 'geduw en getrek' was, vooral dan in de trend 'ieder voor zich en God voor onsallen'. Maar datzal enkel voor Bangkokzo zijn..
Het hotel ziet er heel chique uit maar morgenvroeg na het ontbijt zijn we hier weg...
Quinze jours
Het gaat sneller en sneller. Het lijkt wel of we met de twee dagen tegelijk vooruit springen! Eindelijk zijn ook de laatste maar zeker niet onbelangrijkste spullen aangekocht. Kerstinkoopzondag werd door ons omgedoopt tot ideale-Thailand-spullen-koopzondag. Muskietennet, muggenspray en citroengeurende muggenarmbandjes liggen vanaf nu ook klaar om ingepakt te worden en daarna veelvuldig gebruikt te worden. Thermometer en Malarone® veroverde ik twee weken geleden al dus alle vijf de malariawapens zijn verzameld! Ik zal ze tactisch bovenin mijn rugzak stoppen zodat ik ze meteen kan gebruiken wanneer nodig. Alle vijf tegelijk, als het moet.
Ik heb zopas een schuif van mijn kast vrijgemaakt waarin ik alles kan verzamelen wat in mijn rugzak moet. Bij een last-minute-reis pak ik mijn spullen ook altijd last-minute, met als gevolg dat ik de aller-last-minute maar blíjf overlopen of ik al het nodige wel zeker ingepakt heb. Met de stop-het-in-de-schuif-techniek ga ik dat voorkomen, denk ik toch. Ik heb netjes een lijst gemaakt waarop ik alles kan aanvinken wat in de schuif verdwijnt. Ideaal als het in mijn hoofd zit, neem ik op 27 december 's morgens alles uit mijn schuif en stop ik het 'gewoon' in mijn rugzak. Zo blijft er nog een hele dag over om nog spullen bij elkaar te zoeken die toch nog aan mijn aandacht ontsnapt zouden zijn. Op die manier kan ik met een gerust hart om half 10 's avonds het vliegtuig op. De aanvinklijst is volgens mij ondertussen al waterdicht, in tegenstelling tot alles wat erop staat. We zijn er dus helemaal klaar voor en we blijven geduldig aftellen naar de zonnige en avontuurlijke dagen. Trouwens, quinze jours naar het Nederlands vertalen brengt ons alweer een dagje dichterbij! De tijd vliegt..en wij straks ook..
Eenzame planeet
Eindelijk besteld, die felbegeerde Lonely Planet! Ik heb er lang naar gezocht en over getwijfeld. Is het de extra plaats (en bijhorend gewicht) in onze rugzak wel waard? En vooral, in welke rugzak zal die halve kilo papier terecht komen? Die laatste vraag was me niet echt een dilemma. Zowieso in die van Koen.
We hebben nog steeds niet echt een reisroute (en ik denk dat die er ook niet zal komen vóór we op het vliegtuig zitten) dus het zal zeker handig zijn om wat landinfo op zak te hebben. Constant op zoek naar een internetcafé is in ieder geval geen optie. Met de weinige tijd die we hebben, is roekeloos rondlopen, zonder enig plan en richting, ook geen optie. Een reisgids zonder felgekleurde paraplu, om ons de mooiste en authentieke plaatsen te tonen, lijkt dus een goed plan. Eentje mét paraplu zou ik niet in mijn rugzak willen.
Dus,... Lonely Planet it is! Maar dan... welke zal ik kiezen?! Ik besloot niet het allerdikste boek te bestellen, kwestie van plaats en gewicht te besparen. Al zijn het maar enkele centimeters en grammen. Aangezien we nog niet goed weten in welke landen we juist terecht gaan komen, moesten ze toch zowat allemaal aan bod komen in het boek. Met die gedachte kwam ik tot de vaststelling 'ik heb meer dan één boek nodig'. Zo gezegd, zo gedaan. Twee boeken zijn besteld. Het is in ieder geval ook wat eerlijker. Zo kunnen we allebei een boek in onze rugzak steken en zullen er zeker geen gevechten ontstaan van wie tijdens de vliegreis mag lezen. De strijd om wie welk boek mag lezen, kan natuurlijk wel nog worden gestreden..
Cultuurbarbaar vs Crocodile Dundee
Een andere cultuur leren kennen. Eén van de redenen waarom we zo'n verre reisbestemming kozen. Ontdekken hoe mensen in Azië leven en overleven.
Ons westers bewustzijn koos in onze plaats toch maar het 'beste reisseizoen' uit. Niet het regenseizoen wegens 'te nat'. Ook niet het hete seizoen wegens 'te heet'. We kozen het droogseizoen, welke wordt bestempeld als 'ideaal' om naar Thailand te reizen. Dat is dan weliswaar buiten de uitzonderlijk hevige moessonregens van dit jaar gerekend. Thailand haalt al enkele weken het nieuws.
Met de spinnen die zich daar in grotere vorm dan normaal laten waarnemen, had ik me al enigszins verzoend (al is 'verzoend' een heel groot woord). Wateroverlast laat dan wel het échte 'overleven' zien, waarvoor we toch ook naar Azië gaan. Dat klinkt misschien erg grof maar als we gingen voor 'risicoloos' konden we even goed naar het zuiden van Frankrijk gaan. Dus met véél water kan ik ook nog leven.
Maar de 300 dodelijke krokodillen en 15 giftige slangen die ontsnapt zijn net dóór die wateroverlast, dat is dan weer juist een brug te ver. Dat die dieren zich dan ook nog uitgerekend op een plaats bevinden dat bovenaan ons verlanglijstje staat, is dan wel het toppunt. Zoals op de 'wanted' posters van in een goeie westernfilm, worden er beloningen uitgereikt voor het inleveren van een krokodil (dead or alive). Een povere €25 om je leven te riskeren, daar bedank ik toch voor. De kans dat ik een instant hartinfarct krijg als ik zo'n beest zie, is toch wel heel groot dus Crocodile Dundee zal ik niet moeten uithangen. Wat niet weet, niet deert zeggen ze dus ik ga gewoon mijn neus de lucht insteken of hopen dat het water hoog genoeg staat (of net niet).
Die andere cultuur, we zullen er in ieder geval tot over onze oren in zitten.
de rugzak
Een maand lang één zijn met je rugzak... We gaan het gewoon moeten ondervinden. Voorlopig prijs ik mezelf nog steeds gelukkig dat ik niet de allergrootste maat van rugzak bezit. Motto: 'wat er niet ingaat, laat ik thuis' (lees: 'steek ik bij Koen in de rugzak'). Schoonzussen die op weekend gaan met 20L meer rugzakinhoud dan ik, zetten me steeds weer aan het denken. 'Zou ik nu echt te klein gerugzakt zijn? Of zij gewoon veel te groot?' Dan kom ik tot de realiteit en weet ik gewoon dat ik maar een kleine inpakker ben. Altijd al geweest. Ik neem op vakantie geen hele kleerkast, vijf verschillende badlakens en een beautycase mee, maar juist wat ik écht nodig heb. Resultaat: een halfgevulde reiskoffer. Ook niet altijd praktisch. De kite van Koen heeft daarom bij onze reis naar Fuerteventura, goed dienst gedaan als andere-helft-van-de-koffer-vuller. Een kite ga ik nu niet meenemen, dus die 20L minder komt gewoon goed van pas, laten we het zo bekijken. Zo stel ik mezelf dan gerust. Tot de dag dat ik mijn rugzak ga inpakken.
wapens en spuitjes
We voelen dat het dichterbij komt! De site waarop we geboekt hebben, geeft dagelijks trouw aan hoeveel nachtjes we nog moeten slapen. Op 62 staat de teller reeds.. Wetende dat het aftellen voor ons op 290 startte, is dit al een mooi getal. Niet meer te eeuwigdurend lang maar ook niet te stresserend kort. We hebben nog wel wat tijd nodig om wat rugzakvullende spulletjes te verzamelen en een globale reisroute uit te stippelen. Het is zeker eens wat anders dan een last-minute reis.. De meeste praktische zaken zoals tickets, paspoorten, verzekeringen en inentingen zijn al wel geregeld. Nu zijn het vooral de spulletjes en prulletjes nog die we nodig hebben. En wapens,... die hebben we ook nodig. Belangrijk, onze wapens, we zullen ze beschermen met ons leven, ik alleszins. Gewapend met muskietennet, muggenzalf, thermometer en een nooddosis Malarone® zullen we de malariagebieden trotseren. Zonder onze wapens zal ik verloren zijn.. Dan ga ik hoogstwaarschijnlijk nodeloos panikeren. Bij nader inzien moet ik me misschien nog een extra wapen aanschaffen. Een muggenwerend armbandje kan vast geen kwaad.
Schouderklopjes worden er beduidend veel. Al ligt de schouder voor ons nu even op de linkerbovenarm. De dokter had duidelijk gelogen! 'Die laatste prik ga je nu even voelen, na drie dagen kan het wat stijf worden en voel je wel dat je een spuitje gehad hebt. Maar tegen dan ben je het al vergeten.' Wij zijn ervan overtuigd dat ze bedoelde 'Die laatste prik ga je voelen, blíjf je voelen en je gaat daar zo'n drie dagen last van hebben.' We voelen ons twee tieners die net op medisch onderzoek zijn geweest. Schouderklopjes om elkaar nog eens aan de prik te herinneren worden pijnlijk maar lachend ondergaan. Vooral Koen zet zijn mannelijkheid even opzij en laat de tiener de bovenhand. Omdat ik er niet zo van liet weten en hij niet kon stoppen met zagen, besloot hij toch maar, op een moment van onoplettendheid, eens goed op mijn arm te duwen. Gerustgesteld als hij was toen ik 'Aaa' zei. 'Ja, ik wou eens zien of jij daar eigenlijk ook last van had... Want je zegt daar niks van!' (Mannen hè...)
We voelen dat het dichterbij komt! Letterlijk dan.
Welkom op onze Reisblog!
Hoi en welkom oponze reisblog!
Dit is dé plaats om onze avonturen en ervaringen tijdens onze reis een beetje te volgen. Aangezien we maar één maand reizen, zullen we de site zeker niet iedere dag op punt houden.. We willen natuurlijk van elk moment inAziëgenieten en geen uren achter depc doorbrengen! Maar om onze gedachten watte ordenen en jullie een beetje op de hoogte te houden, gaan we proberen om elke week een reisverslag van de afgelopen dagen te geven.
Dus hopelijk zal je wat leukeverhalen en foto's kunnen vinden, en via de kaart weet je altijd precies waarwe ons bevinden en waarwe zijn geweest! Meer informatie overons en de reis diewe gaan maken, vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor onze mailinglijst door je e-mailadres achter te laten in de rechterkolom.
Moesten we de tijd niet kunnen vinden om deze site met foto's en verhalen te vullen, maken we er na onze reis zeker werk van zodat je nadientoch nog een beetje kan meegenieten van onze ervaring!
Groetjes,
Koen en Lotte