Kippenpoten op een stokje
Crossing the border
De sawng thaew op naar Chiang Khong. Deze pick up toetert naar de lokale bevolking om te laten weten dat hij er is. Mensen roepen dan dat hij moet wachten en dan komen ze op hun dooie gemakske aangewandeld uit hun tuin. Dan durven ze nog eens vragen om 500m verderop even te stoppen en te wachten. Dan gaan ze daar weer wat doen en springen ze weer op de pick up. Dan wordt de rit weer verdergezet. Soms heeft de chauffeur ook dingen bij voor mensen in een dorpje verder. Dan zet hij de spulletjes aan de deur, toetert hij en rijdt hij verder. Zo anders dan bij ons...als je bij ons bij wijze van spreken naast het bushokje staat, neemt de bus chauffeur je niet mee.
In Chiang Khong, het stadje aan de grens,aangekomen, hebben we iets gegeten en met de boot de grens overgestoken naar Huay Xai in Laos. Op een half uurtje waren we de grens over met bijhorend visum. We betalen hier in Kip en hebben meteen al een miljoen Kip afgehaald. Een honderd euro dus...
Chiang Rai
Busticketje gekocht naar Chiang Rai. In het busstation krijgen monniken hun eigen stoeltjes 'monks only'. Vrouwen mogen hen niet aanspreken, aanraken of zelfs niet naast gaan zitten op de bus. Bij het rijden naar Chiang Rai hebben we de continue zon omgeruild voor bergenlandschap met bijhorende wolken. Bij het afstappen vond een verdwaalde regendruppel ons gezicht. Al snel waren het geen verdwaalde druppels meer maar een stortbui met druppels die goed hun weg vonden. We probeerden onze richting wat te zoeken en wat te schuilen terwijl we iets aten. Toen we dachten dat de bui over was zijn we verder gewandeld maar we vonden niet echt de weg... Voor een volgende stortbui even in een hutje geschuild en een spelletje kaart gespeeld. Toen zagen we twee even verdwaalde rugzakken rondlopen als ons en hebben we hen gevraagd of zij wisten waar we waren. Ook geen idee dus maar met z'n vierenterug gelopen naar het station. Bleek dat we aan een ander station waren dan we alle vier dachten!! Al snel zaten Koen en ik op een 'sawng thaew' naar het juiste station en de zon scheen ook alweer. Een sawng thaew is een soort van camionette die dienst doet als taxi/bus. Als je hem tegenhoudt en hij gaat de richting uit die je wil, dan mag je mee.
Aan het juiste busstation aangekomen hebben we gezocht naar een guesthouse dicht bij het water, maar dat was geen succes. Hopeloos terug het centrum in want het was al bijna donker. Toch nog een leuk guesthouse gevonden 'golden triangle Inn'.
Chiang Rai is veel duurder dan Chiang Mai en niet zo mooi vonden we. De nightbazaar was wel gezellig en ze vierden ernog steeds nieuwjaar en kindjes lopen nog rond in kerstpakjes. Echt grappig.
Volgende dag doorgereisd met de pick up naar Mae Chan. Vandaaruit wilden we graag naar de longnecks. Mae Chan was superrustig en ze hadden precies nog nooit toeristen gezien. Vooral dekinderen dan niet. Dat merkten we aan de vele starende gezichten..Op een sawng thaew richting Mae Salong, vanachterop want de pick up zat al vol. Onze bagage bovenop en rijden maar!! Doordat we zo'n goed plaatsje hadden, hadden we het beste zicht ooit! Echt geweldig! De reistijd was dus zeker niet verloren en we hadden ook helemaal geen spijt dat we dit niet met een georganiseerde toer hadden gedaan!
Na de longnecks, doorgereisd naar Chiang Saen en vandaaruit naar de golden triangle. Echt ongelooflijk hoe groot ze de buddhabeelden soms maken! Echt chique! Er stonden ook twee olifanten (geen echte) waar mensen twee maal onderdoor liepen. We denken voor geluk maar we zijn niet zeker.
Terugraken naar Chiang Saen was niet vanzelfsprekend! De chauffeur die ons naar de golden triangle had gebracht, zei dat we pas 'tomorrow' zouden kunnenteruggeraken. Dat had hij ook beter vantevoren gezegd!Begon het nog eens te regenen ook!Toch nog ergens een busje gevonden dat elk half uur heen en weer reed en zowat aan zijn laatste keer was...Eens terug in Chiang Saen op zoek gegaan naar een slaapplaats. Een Thaise op de avondmarkt zei dat ze een guesthouse had en dat ze ons er naartoe zou brengen. Een Zwitserse die al 11 jaar in Thailand woont, vertaalde dat voor ons want de Thaise sprak geen woord Engels. Wij op haar brommer met zijspankooi naar haar guesthouse! Hilarisch! Met wat Thais gebrabbel kwam ze ons ook nog voorzien vandrinkwatereen goede dosis muggenspray.
's Avonds op de avondmarkt werden overal matten op de grond gelegd met daarop hurkzittafels om aan te eten. Wij hebben nog een cocktail gedronken en pool gespeeld in een leuk barretje en zijn toen maar gaan slapen.
2 day jungle trekking
Ze kwamen ons aan de guesthouse ophalen met de pick-up. We waren de laatsten dus konden we al meteen kennismaken met onze trekkingpartners. Ze zeiden ons dat we met 10 gingen zijn, maar er zaten maar 3 anderen in de pick-up. Max en Jean van Frankrijk (maar toch niet samen aan het reizen) en Carla van Nederland. Het was een toffe bende waar we echt veel plezier mee gemaakt hebben!! Het afscheid was niet zo tof...
We reden eerst naar een marktje om wat drinken te kopen en wat snacks voor tijdens de wandeling en daarna reden we door naar het olifantenkamp om een ritje op de rug van die supergrote beesten te maken! Koen had weer 'geluk' dat we oneven waren. Carla en ik in het stoeltje en hij op de kop!! Wat was hij gelukkig!! Toch was het eigenlijk best gevaarlijk. Niemand van ons zat vast en onze olifant had zowat zijn eigen willetje. Hij maakte bewegingen en volgde paden die niet zo geweldig veilig waren. Op een gegeven moment dachten we zelfs dat hij ging gaan liggen!!! Bij afdalingen schoven we zowat uit onze stoeltjes en probeerden we onszelf en Koen vast te houden!! Omdat onze olifant zo koppig was, kreeg hij soms rake klappen en dat was echt gruwelijk om te zien!! Ocharme, nooit gaan we nog zo'n tocht doen. Het arme beest werd geslagen met een stok met een scherpe pin aan!! Echt verschrikkelijk!!! Nadien hebben we dan maar een hele tros bananen gevoerd aan onze olifant!
We trokken naar de jungle en deden een wandeling die niet te vergelijken valt met een wandeling door onze Ardennen... Soms echt gevaarlijk smal, glad en met diepe afgrond. Goed zien waar je je voeten zette dus (en je hoofd want de Thai zijn aanzienlijk kleiner dan ons). We waren blij met onze goede stevige wandelschoenen op deze verradelijke weg.. Onze gids, de jungleman met de naam 'Men' deed deze tocht zonder problemen op gladde, te kleine slippers...
Het koken deed onze gids in de kookhut en hij vond het niet erg om aan showkooking te doen. We werden uitgenodigd in de hut (eerst altijd schoenen uit voor je ergens binnengaat). We zaten op de grond en toen het eten werd gereed gemaakt, werd er een fles water midden ons gezet en 1 beker. 'water from mountain,... you try'. Grappig als onze gids was, wisten we dat er iets niet pluis was. Het was rijstalcohol. Het beker-doorgeef-systeem is ook weer iets wat je enkel hier meemaakt denk ik... Dus samen met onze gids en de bewoner van de hut aan de alcohol nog voor het eten. We aten rijst met chicken (met rare smaak). We vermoeden dat het rat zou kunnen geweest zijn want vanmorgen kwam er iemand fier aangewandeld met vijf ratten in de zak van zijn trui, pas gevangen. 'Squirrels' zei hij...
's Avonds bij hetkampvuur gitaar gespeeld op een gewone gitaar met missende snaar en een zelfgemaakte gitaar (tenna) met 7 snaren, liedjes gezongen in Thai en straffe verhalen verteld. Zoals bijvoorbeeld de hoeveelheid sneeuw die er vorig jaar in Belgie gevallen was. Waarop hij met paniek in zijn stem vroeg; 'where you sleep when so much snow?!' Te begrijpen als je zelf in een hut woont met een dak van bladeren. Als zij het koud hebben, slapen ze bij het vuur in de hut. Een deken kost 300THB (7,5euro) en dat is veel te duur.
Kinderen spelen met draaitollen. Iets waar ze bij ons niet lang zoet mee zouden zijn... En 'tankroh', een soort van volleybal maar dan met voeten en hoofd en een bal gemaakt van plastic, wordt door de grotere kinderen gespeeld.
's Morgens van de zonsopgang genoten terwijl Koen nog lag te snurken op een hard matrasje in een hut op palen (zoals alle hutten daar trouwens). Bij het ontbijt kwam iemand ons een remkabel tonen 'motorcycle broken, make tenna' (die gitaar dus). Dan zijn we opgesplitst. Wij en Jean hadden een 2day trekking en Max en Carla een 3day trekking. Wij dus nog een Canadees opgepikt en onze route verdergezet. Weer door de jungle, pauze bij waterval (waarLotte trouwens uitgeschoven was en bijna de waterval naar beneden ging (gelukkig was Koen daar)). Nadien nog gaan bambooraften. We dachten allebei dat het vrij rustig ging zijn maar soms was het echt wel heftig. Trouwens er is net een kindje bij me op het bankje komen zitten, helemaal onder de indruk van mijn qwerty-typ-talent! Dus terug over de rafts...
Spijtig dat we geen fototoestel konden meenemen want het zicht was prachtig!! Vele picknickhutjes langs het water waar mensen naartoe komen zoals wij naar de zee gaan (of om toeristen te kijken). Spelende kinderen die 'hello' roepen zodra ze een blanke huid zien. Eens wuiven naar hieren eens zwaaien naar daar, 'sawaidikha' tegen de ene en 'hello' tegen de andere. Het was weer super!! Voorlopig willen we nog niet naar huis! We zijn al helemaal verthaist, groeten netjes met 'sawaidikha' met bijhorend handgebaar en hoofdbuiging en zeggen 'khawp khun kha' (klinkt als kop in kas) om te bedanken. We zijn al helemaal ingeburgerd...
oudjaar
Oudjaar was speciaal om te vieren. Heel veel volk, vuurwerkde hele avond en honderden wensballonnen die de lucht in gingen. Ook tientallen die enkel maar tot bij de dichtsbijzijnde boom geraakten en daar helemaal opbrandden, met takken en al... Zo hadden we een plaatsje gevonden vlakbij de brug waar de meeste ballonnen werden opgelaten. De rest van de kant van het water was druk bezet met toeschouwers. Mooi plaatsje dus onder een boom, verdacht rustig. Maar al snel wisten we waarom er niemand op dat geweldige plaatsje zat! Twee wensballonnen vonden hun weg naar onze boom en weg waren wij :) ! Niemand ondernam ook iets, dat is normaal en niet erg als er een boom half in brand staat of een ballon in de elektriciteitskabels vliegt... Ook superveel kraampjes vielen in het begin van de avond alzonder stroom.. Geen nood... Bij ons zou dat een ramp zijn en zou er alles aan gedaan worden om het probleem zo snel mogelijk op te lossen. Hier niet, iedereen deed gewoon verder met wat die aan het doen was. Superveel kaarsjes werden bovengehaald en er was niks aan de hand! Hierdoor kwam er nog een gezelligere sfeer, echt fijn! We kochten onze eigen twee wensballonnen (om zeker te zijn dat er toch eentje de lucht in ging en we een foto konden maken).
Toen beseften we dat we geen vuur hadden om de ballon aan te steken. Zo behulpzaam als Thai zijn, hadden we meteen een aantal helpers om onze ballon aan te steken en omhoog te houden toter een goed vuurtjewas en dan nog om foto's van ons te nemen ook! Toffe ervaring! Echt geweldig. We deden onze wens en beide ballonnen gingen de lucht in. Tegen 1u gingen we slapen en gingen ook de meeste Thai naar huis. We moesten de volgende dag vroeg op voor de trekking die ons stond te wachten... We hebben 's nachts nog onze rugzak herpakt en een trekkingrugzak gemaakt. We kwamen niet meer terug naar dezelfde guesthouse dus alles moest mee. Volgende ochtend onze rugzak gedropt bij het volgende guesthouse en vertrokken naar de jungle!
Chiang Mai
Koen zei gisteren dat hij drie favoriete meisjes had in Chiang Mai... Gelukkig kwam ik op de eerste plaats maar toen volgden nog Julie en Zoe...
Vandaag nog wat Chiang Mai verkend met typische fabriekjes. Vele mensen waren niet aan het werken met het feestweekend. De tuktuks rijden er met alle plezier naartoe. We hebben al ontdekt hoe ze 'veel' kunnen verdienen door toeristen rond te rijden. Ze rijden gewoon naar plaatsen waar ze zelf een soort 'voucher' krijgen voor gratis benzine. 'Jij levert mij toeristen, ik lever u benzine'. Soms is dat wel lastig want ze kunnen zo heel de dag naar plaatsen rijden die je eigenlijk niet wilt zien... Al kom je zo wel op plaatsen die je anders niet ontdekt zou hebben.
Geluk zullen we alvast hebben. Daarvoor hebben we vogeltjes vrijgelaten. Lotte wou dat zelfs alleen al maar om die arme vogeltjes uit dat kooitje te bevrijden. Al dacht Koen dat het gewoon getrainde vogeltjes waren... (ze zijn dan toch eventjes vrij geweest).
Morgenvroeg gaan we op trekking naar de jungle. Hier zullen we ook overnachten, ons douchen onder de waterval, op olifanten rijden en bamboo-raften op de rivier!!! De guesthouse voor overmorgen ligt ook al vast. Zo kunnen we op ons gemak terugkeren van de trekking en dan doorreizen naar Chiang Rai.
Indrukken
Mes en vork kennen ze hier niet... Als je gaat eten krijg je altijd lepel en vork. Soms is dat heel vervelend als je dingen krijgt die je graag zou willen doorsnijden om 'onbeleefd-met-open-mond-eten' te voorkomen.
We hebben in Bangkok al lesgekregen in meditatie van een echte teacher die al 10 jaar lesgeeft. Toch wel grappig want hij zei onze ogen te sluiten en aan niets te denken 'don't think Chiang Mai, Phuket,... If you think...only think Buddha'. Achteraf polsten we bij elkaar en al wat we konden denken was 'ons fototoestel ligt achter ons gat en sebiet is da weg'.
Na twee dagen rondrijden met de tuk tuk, begrijpen we heel goed waarom velen hier een mondmasker dragen... Echt verschrikkelijk die uitlaatgassen!
Tuk tuk chauffeurs rijden hier bijna de hele dag met je rond voor 20 tot 100THB (0,5 tot 2,5euro) en blijven wachten wanneer je iets gaat bezoeken. '2 hours, 3 hours, no problem'. Dat is dus echt erg om die op het einde dan echt maar te geven wat ze gevraagd hadden!
In Bangkok zeiden ze dat het in Chiang Mai koud was... Wij zweten ons hier te pletter... 'We have cold season and hot season, I don't like cold season'. En toen merkten we op dat sommige Thai echt met trui of jas rondlopen...
naar het noorden
Sawaidee!!
Nooit gedacht dat we zo gingen stressen in Thailand! We wilden weg uit Bangkok en het liefst wilden we 's nachts reizen. Dus gingen we voor een ticket voor de slaaptrein naar Krabi (zuiden) om daar oud op nieuw te vieren met onze voeten in het zand. Qua stormweer was dat veilig. Wat we niet wisten, is dat de Thai lang weekend hebben en iedereen naar huis wou voor 'happy newyear'. Met andere woorden, iedereen vanuit Bangkok naar overal in Thailand!! Slaaptrein was dus volzet.. Dan maar de slaapbus of desnoods vliegen (wat boven het budget ligt..). Alles volzet!! Ons volgende plan om dan maar naar het noorden te trekken was ook niet vanzelfsprekend...het leek dat we ofwel 'vastzaten' in Bangkok, ofwel oudjaar op de trein moesten doorbrengen! Na heel wat afbellen, eindelijk twee plaatsen op de nachtbus kunnen veroveren...de allerlaatste! Handig ging het niet zijn want het was heel de nacht gewoon rechtopzitten! Och ja, alles beter dan 'vastzitten'...
Stressmoment: De bus vertrok om 20u30, we werden wel al verwacht om 19u,maartijd zat dus om Bangkok nog een dagjete verkennen. Heel de dag rondge-tuk-tukt naar wat toeristische plaatsen. Om 17u15 dachten we maar eens terug te keren. De route heen had, alles bij elkaar,ongeveer zo'n 20min geduurd. Het was moeilijk om een tuk tuk te vinden die ons wilde terugbrengen, het was namelijk rush hour in Bangkok en iedereen wilde precies op tijd thuis zijn (of niemand had gewoon zin om zich aan het drukke verkeer te wagen)! Daar stonden we dan, al lichtjes te stressen. Want onze bagagehadden we achtergelaten in het hotel en die mochten we tot 19u ophalen.Na 19u ging de mevrouw van 333.travel naar huis en in haar bureau stond onze bagage.
Eindelijk een tuk tuk gevonden die ons wilde brengen! Fieuw! Toch het verkeer wat onderschat en de chauffeur wist van toeten nog blazen waar ons hotel was. Alleen...dat had hij ons niet verteld toen we hem zeiden waar we naartoe moesten. En nog erger, wij wisten het zelf ook niet, wekonden het enkel op de kaart aanduiden. Volgens mij kon hij geen kaart lezen want hij bracht ons God-weet-waar naartoe, behalve naar ons hotel. De tijd begon te dringen en wij begonnen meer en meer te stressen. We hadden namelijk in Chiang Mai ook al wat geboekt en dat zou allemaal niet doorgaan als we die bus niet haalden (en liefst met bagage)!! Vele malen 'wrong place' en 'too far & too busy' later, kwamen we eindelijk om 19u15 aan ons hotel!!! De lieve mevrouw had nogop ons gewacht voor onze bagage en bood ons zelfs nog een toiletbezoekje aan
Op de bus tussen het gesnurk van onze medepassagiers door, nog even uit het raampje gepiept. Inderdaad, superdruk! Verschillende mensen, die geen plaatsje meer veroverd hadden op het openbaar vervoer, zaten achterin in de laadbakken van pick up trucks. Sommigen lagen gewoon in slaapzak te slapen! Van groot tot klein... Dan zaten wij nog comfortabel...