Terug thuis!

We vinden het zo spijtig dat er een einde is gekomen aan onze reis! Maar het was een superleuke ervaring en we zijn dus heel blij dat we zulke reis gemaakt hebben! Deze hele maand ontspanning werd vermomd onder 'het is een reis, geen vakantie' en werd uiteindelijk geboekt met 'nu of nooit' in ons achterhoofd. We hebben weeral een stukje meer van de wereld gezien en zijn zeker van plan om 'ooit' nóg een stukje meer te zien. Het is de moeite waard en dus raden we het iedereen aan die van plan is om andere culturen te leren kennen. Het leven daar is niet te vergelijken met ons comfortrijke leven. Vele dingen zijn zo anders en kan je je gewoonniet voorstellen als je het nooit gezien hebt.

Het reizen is ons super meegevallen in deze landen. Iedereen is heel vriendelijk en behulpzaam en je geraakt altijd wel waar je moet zijn. Wanneer precies, daar kan je geen klok op gelijk zetten, maar wat maakt het uit?! Genieten is de boodschap!

We missen nu al de vele 'sabaidees' en 'sawaidikhaas' en verlangen alweer naar zo'n lekkere warme temperaturen! Het was een reis om nooit meer te vergeten! Het was fijn om jullie berichten te lezen als we weer ergens gestrand waren! Als we ooit nog eens van zin zijn om Afrika of Amerika te ontdekken, horen jullie het zeker. Al zullen we dan misschien wel al een 20tal jaartjes verder zijn!

Er volgen nog wat laatstefoto's bij de reisverhalen! Voor een selectie van onze mooiste reisfoto'szal je nog even moeten wachten!

Groetjes!

Uitvoering van 'we-zien-wel-plan' richting Bangkok

We hadden voor onze allerlaatste nacht een hotel geboekt vlakbij het vliegveld zodat we alles op ons gemak konden doen de dag van de vlucht. We mochten tot 22u inchecken in ons hotel. Toen we aankwamen met de trein in Kanchanaburi was het al donker en zo'n 19u15. We hadden al een hele tijd stilgestaan aan een station toen we pas ontdekten dat onze locomotief plots weg was! Niemand wist van iets en er werd ook niets gezegd.. Als je probeerde te achterhalen waar de locomotief was, of wanneer we weer zouden vertrekken, sprak niemand engels.. Ondertussen al geleerd van het 'alles op zijn tijd' en 'geen haast' legden we ons erbij neer en konden we dus niet anders doen dan wachten. We waren dus aan het wachten op een trein die van de andere kant kwam om ons met die locomotief op te pikken. De desbetreffende trein zou met onze locomotief verder rijden.. Waarom? Weten we nog altijd niet.. We kwamen dus heel laat in Kanchanaburi aan en openbaar vervoer naar Bangkok was er dus niet meer. Brommertaxi's boden ons een oplossing aan die we niet konden laten schieten (aangezien dat onze enige keuze was!). Ze zouden ons naar het busstation brengen vanwaaruit we zeker naar Bangkok zouden raken. We zagen helemaal geen brommertaxi's (degene die we gewoon waren, waren echt brommers met een bak achter/naast om passagiers te vervoeren) dus vroegen we nog eens met wat ze ons zouden wegbrengen. Toen wezen ze naar twee brommertjes. Ik bedankte hiervoor en probeerde ook Koen te overtuigen dat dit niet ideaal was. Zo elks apart op een brommertje. We konden elkaar makkelijk kwijt spelen in die donkere drukte! Als zeieders een andere kant opgingen, zouden we niet anders kunnen doen dan gewoon blijven zitten! Liever niet dus. We moesten snel beslissen want de tijd drong en veel opties waren er niet. Eerst wilde ik nogop zoek gaan naar een taxi. We staken dus de straat over, maartoen besefte ik toch dat als we geen taxi vonden, we misschien onze optie van de brommertaxi's ook wel konden vergeten! Ik kon de opluchting op Koen zijn gezicht zien want hij had datallang in vraag gesteld. Uiteindelijk hebben wedus maar, op goed geluk (en Lotte met een bang hartje),gekozen voor de 'brommertaxi's'.

Wij dus ieder bij iemand achterop op de brommer. Met grote rugzak op onze rug, dus je kan je al voorstellen wat voor een zicht dat was en hoe gevaarlijk dat weer was!! Aangekomen aan het 'busstation' geen bus te bespeuren maar wel een pick up (Toyota Hilux) die ons naar Bangkok zou brengen. Twee en een half uur later, kwamen we vlak voor 22u in ons hotel aan!! Pff!!!

En wat een fijne kamer met een super chique badkamer!!! Wauw, dat wastof als afsluiter! Konden we ons nog eens goed wassen voor we naar huis gingen! Hihi! Ik denk dat we elks zo'n half uur onder de douche hebben gestaan, gewoon staan genieten van het heerlijke water met goede temperatuur en nog eens propere tegels onder onze voeten en om ons heen! Het hotel bood een gratis taxidienst naar de luchthaven aan zodat we zeker op tijd daar raakten, dus dat was al helemaal geweldig!!

Kanchanaburi - River Kwai

Onze laatste stop, Kanchanaburi. The bridge over the River Kwai en de death railway stonden zeker niet bovenaan ons lijstje. We konden nog langer op Krabi blijven als we wilden, maar dan zouden we onze laatste dag weer in Bangkok moeten doorbrengen alvorens we naar huis vertrokken. Omdat we natuurlijk niet 's morgens wilden aankomen met de nachttrein/bus om enkele uren later met het vliegtuig te vertrekken voor nog eens een 12u durende reis. Om dan nog maar te zwijgen van op tijd van het busstation naar het vliegveld te geraken. Geen stress op de vertrekdag, dus we zouden zeker op tijd terugkeren van Krabi. Een dagje vroeger zelfs (mede door het toerisme) zodat we nog een laatste stop konden maken. Eentje die minder ver verwijderd lag van Bangkok.

Van Krabi zijn we trouwens teruggekeerd met de nachtbus. Geen slaapbus dan nog, een gewone zitbus.. We wilden graag de trein terugnemen en dachten dit gewoon op Railay te boeken omdat we vantevoren toch nog niet wisten wanneer we zouden terugkeren. Op Railay wilden ze dan weer liever dat je met de bus reisde (omdat de personen die dit regelden, zo weer zelf een extra centje konden verdienen). Zo zeiden ze ons dus dat de trein zo goed als vol zat en dat er enkel nog bovenste bedden vrij waren. We zouden beiden in verschillende wagons zitten. We wisten al wel dat er iets niet pluis was, want onze heenreis hadden we dezelfde dag 's middags geboekt, zonder problemen. Nu waren we er een dag vroeger bij en dan nog 's morgens ook. En toch zat de trein, midden in de week al vol voor de volgende dag 's avonds. Ook moest hij voor de trein bellen om te checken of er nog plaats was en voor de bus, verdacht genoeg, niet. Vriendendiensten alom dus.. Tegen onze zin de bus dan maar geboekt. Maar ja, wat konden we doen? Over de busreis en de bus zelf, zal ik niet eens beginnen.

Aangekomen in Bangkok, een taxi genomen naar het treinstation. We waren wel enkele uurtjes te vroeg waardoor we om half 6 al op het treinstation waren. Het station stelde niks voor maar er was wel al veel volk in de weer door de markt die er plaatsvond. We hadden dus wel wat bekijks en toch nog wel wat 'planwerk' voor onze laatste twee dagen. We wilden het maximum uit onze laatste uurtjes halen en nog zoveel mogelijk doen. Maar uiteindelijk werd ons plan alweer 'we zien wel'. Wat hebben we die drie woorden vaak gezegd gedurende onze reis. We stonden er pas nog bij stil. En verwonderlijk genoeg leken ze telkens opnieuw weer even goed te werken in deze landen.

We stapten de verfrissende trein (zonder ramen) op naar Kanchanaburi. Onze allerlaatste guesthouse geboekt en nog lekker gaan eten. Dan hebben we Kanchanaburi verkend met de fiets en fietsten we naar de bridge over the River Kwai. We hadden geluk, net toen we op de brug aan het wandelen waren, kwam de trein eraan! We hoorden hem in de verte al toeteren, dus tijd genoeg om een goed plaatsje uit te zoeken op de uitsteeksels van de brug. Toeristen bleven tot de allerlaatste moment op het spoor lopen waarop de Thaise man van het perron met z'n vlaggetjes begon te zwaaien in de hoop de mensen op tijd te kunnen verjagen van het spoor. De trein was niet echt een groot gevaar, want hij reed maar zo'n 10km/h, dus je kon hem makkelijk voorblijven!

's Avonds merkten we dat er op deze plaats veel mannen werden binnengeroepen in café's met Thaise schonen. Of ze dan 'echt' of 'ladyboy' waren, dat laten we in het midden... Hoewel Thaise vrouwen altijd het grootste deel van hun lichaam bedekken, was daar in Kanchanaburi niet veel van te merken. De Thaise vrouwen van het nachtleven hadden hier aanzienlijk minder aan dan de grote meerderheid van vrouwen. Wij hebben nog wat gedronken in een reggae barretje waar een Bob-Marley-immitatie plaatsvond dat iets weghad van kattengejank...

Op onze laatste dag wilden we nog de death railway met de trein doen en naar de Erawan watervallen gaan. De laatste trein die over de death railway ging, vertrok om 15u15 en het station was eigenlijk vlak in de buurt van Kanchanaburi. De watervallen waren dan weer 65km verder. Niet goed wetende hoe we daar gingen geraken, gingen we maar richting station in de hoop dat we daar een taxi of dergelijke konden vinden. Bingo! Een Sawng Thaew chauffeur kwam ons al tegemoet en we legden hem uit wat onze bedoeling was. Na veel gebaren, uitleg en nog eens navragen om zeker te weten dat hij wist wat we wilden, was zijn uitleg: 'quickly quikly leave to waterfall, you go to waterfall, I wait for 2 hours, then quickly quickly go to train'. Moest juist lukken aan zijn uitleg te verstaan. En dat was ook zo, we genoten van de waterval met 7 levels. We zijn maar tot de 4^de gegaan, die waren leuk, mooi en verfrissend genoeg want we moesten natuurlijk de tijd in het oog houden... Na de duikjes bracht onze chauffeur ons naar de death railway zelf, zodat we nog op het spoor zelf konden rondkijken en vlak ervoor de trein konden opstappen. Beter dan we in gedachten hadden dus! We waren van plan om superfoto's te nemen terwijl we over de death railway reden, maar zo dacht iedereen er dus over. Omdat we pas op de allerlaatste moment de trein opgingen (net als nog een heel deel toeristen), waren alle goede plaatsen aan het raam al bezet. Veel hebben we dus niet gezien! Haha! Maar ja, we hebben er wel te voet over gelopen! Deze trein moesten we nemen tot we terug in Kanchanaburi waren en dan moesten we nog terug zien te raken in Bangkok.

Thaise massage

Op Krabi hebben we ons gewaagd aan een Thaise massage. Het was zeker voor herhaling vatbaar! We hadden ons er vantevoren nog niet aan gewonnen gegeven omdat het altijd zo warm was en je dus altijd snel bezweet was. Om dan nog iemand over uw rug te laten wrijven, neen bedankt.. Liever proper gewassen voor we dit lieten doen. Op Krabi deed deze gelegenheid zich dus voor. In de voormiddag, proper gewassen, klaar om 's middags te vertrekken, gingen we ervoor! Lotte vroeg een voetmassage (om niet met een ingeoliede rug te staan na afloop (bleek achteraf een superidee)) en Koen ging natuurlijk voor een rug- en nekmassage. Omdat Koen moest gaan liggen, zaten we helemaal niet naast elkaar ofzo en zagen we elkaar zelfs niet. Een uurtje pure rust dus. Bij Koen begonnen ze bij zijn benen. Hij ging dus al snel aan het tellen hoeveel Thaise Baht hij op zak had om te betalen want hij dacht al dat ze een full body massage aan het uitvoeren waren! Zijn rug en nek waren wel de meest gemasseerde delen, maar de rest van zijn lijf mocht er ook aan geloven! De voetmassage van Lotte ging tot aan haar onderbroek en ook nek, schouders en hoofd mochten niet ontbreken! Toch maar gek, maar het was zeker leuk! Opgeteld zijn we voor nog geen €20 alle twee een uur gemasseerd geweest. En te denken dat Krabi dan nog duur was door het toerisme!!! Als we dat hadden geweten, hadden we ons alle dagen laten masseren denk ik!

Flying bags

Onze terugreis van Krabi verliep niet vlekkeloos... We werden per minivan van Krabi beach naar het busstation in Surat Thani gebracht. De chauffeur was er eentje om van de baan te halen..zo gevaarlijk! Hij reed veel sneller dan toegelaten waardoor iedereen zat te hobbelen in zijn stoel. Gordels werden al snel vastgeklikten jemoest jeecht goed moest vastgrijpen om niet op iemand anders zijn schoot te belanden!Hij haalde iedereen in, te pas en te onpas. Zelfs op een baan waar ze aan het werken waren en de baan in twee richtingen verdeeld was met paaltjes, daar slalomde hij, zonder te remmen, zomaar tussendoor om anderen in te halen.

Onze bagage zat op het dak gebonden en door al dat hobbelen en botteren, waren ze losgeraakt en vlogen er plots rugzakken tegenhoge snelheidvan het dak de baan op!! Natuurlijk zat de tas van Lotte daar ook bij! Gelukkig vloog er geen kleding in het rond en kwamen er net geen auto's achter ons want dat had een ramp geweest. Maar de nieuwe rugzak van Lotte is er niet zonder scheuren en gaten vanaf gekomen... Pech gehad! Het survivaltouw dat Lotte had meegebracht, heeft dus toch nog dienst gedaan in deze laatste dagen!

Krabi - even relaxen

Op goed geluk de trein genomen naar het zuiden. Een dikke week terug, waren daar nog overstromingen. We dachten 'als de treinen rijden, zal het zo erg niet (meer) zijn'.

De nachttrein was anders dan verwacht... De trein had gewone bankjes tegenover elkaar met een tafeltje tussen, zoals de treinen bij ons. De bankjes werden later op de avond omgevormd tot een bed en een 'upperbed' werd vanuit het plafond naar beneden geklapt. Zo ontstond er dus een stapelbed. Tot zover hadden we het dus verwacht.

We zaten rustig op onze bankjes wat te drinken. Ze verkochten bier op de trein dus Koen had zichzelf een fris pintje gekocht. Vanaf dat moment trokken we op de ene of andere manier enkele partybeesten aan. Eentje met een fles Whisky en 'geleende' 'police pet'(er liep police rond op de trein)die hij graag wilde delen met Koen. Dan volgden al snel enkele anderen die Hong Thong (de plaatselijke whisky) bijhadden en het 'feestje' was begonnen! Soms waren onze gasten wat luidruchtig, tot ergernis van onze medepassagiers maar het was fijn!!

Als we 's morgens door de raampjes keken, was er water te zien op plaatsen waar het volgens ons niet hoorde te zijn, maar het viel nog mee. De lucht was blauw dus we waren alvast blij dat we toch waren gegaan! Aangekomen met de trein waren we nog een bus- en longtailboatreis verwijderd van Krabi-Railay. Zee, zon en strand dus! Even relaxen!!

Het zeewater was lekker warm, echt heerlijk! Oorspronkelijk was het plan om naar de PhiPhi eilanden te gaan maar aangezien er enkel dagtochten waren met de speedboat, waarbij je maar een kort deel van de dag echt op de PhiPhi eilanden was, hielden we dat maar voor bekeken. Al bij al was ons strand al even mooi als dat van Koh Phi Phi Ley. We huurden een halve dag een kayak en hebben zo onze stranden en rotsen verkend. We hebben genoten van het zonnetje maar het toerisme was er te groot waardoor we na twee nachten alweer vertrokken.

Ayutthaya

De man van het loket gebaarde het perronnummer. Van beide handen ging de wijsvinger naar omhoog. Wij gehoorzamend naar perron twee dus. Toen we zagen dat daar preciesverdacht weinig volk stond, besloten we toch maar eens te dubbelchecken. Iemand van de infodienst die de engelse taal beter onder de knie had dan de man achter de balie, wist ons te zeggen dat we op perron 11 moesten zijn! OK, logisch misschien...

Onze trein had geen ramen en er liepen verkopers heen en weer met drank en hapjes. Van vlees op stokjes tot heuse rijstschotels. In Ayutthaya aangekomen, was het zo heet geworden dat we na een hele tijd zoeken naar een slaapplaats, badend in het zweet, maar eens een hotel geboekt hebben voor de volgende twee nachten. We namen eerst een deugddoende douche en lieten ons dan tot ijsblokjes bevriezen bij 27 graden airco terwijl we een filmpje keken. Wat een afkoeling en een verschil met buiten!!

Daarna de fiets op voor 2 dagen om Ayutthaya te verkennen. Vele plaatsen mochten we maar vanop een afstand bekijken omdat de 'watten' helemaal schots en scheef stonden door de wateroverlast van korte tijd terug. Je kan overal goed zien tot waar het water gestaan heeft. En dat is, zelfs voor ons, soms kopje onder.

Gelukkig waren de rijen Buddhabeelden die Lotte graag wilde zien, gespaard gebleven en konden we daar naar hartelust rondlopen!

Ayutthaya...check!

Gek en grappig

Als het nationaal volkslied door de luidsprekers klinkt op het station, staat iedereen plots stil en wordt er niet meer bewogen! Echt een heel gek zicht en je weet eerst niet wat er gaande is!

Een kindje meenemen op de fiets? Makkelijk toch, het past gewoon in het mandje vooraan...

We vertelden al dat je altijd lepel en vork krijgt bij je eten. Bij soep krijg je chopsticks...

Schepijs eten ze op stokjes. Ze laten ze in balkjes bevriezen, snijden er dan een stukje af, steken er een stokje in en klaar! Lekker!