Ubon, het kakkerlakkendorp
Ubon = weinig plaats om te overnachten. We hadden dus al snel onze Lonely Planet in de hand en zochten de eerste guesthouse in het boek maar op. Na lang zoeken hadden we het eindelijk gevonden. Lotte was niet echt overtuigd van het internaatgevoel en de vuile lakens (ook al was het maar voor 1 nacht), dus hielden we het maar voor bekeken. Twee jongens die net hadden ingechecked, hadden op hun kamer al een kakkerlak...Bij het zoeken, hadden we wel al een leuk cafe (ja, er zijn geen accentjes/puntjes voor op de 'e') ontdekt waar we wel de avond wilden doorbrengen dus maar snel op zoek naar een andere plaats om te slapen. Het tweede (van de drie die in de Lonely Planet stonden) guesthouse zou maar twee straten verder zijn. We waren net aan het uitzoeken welke richting we juist uitmoesten. toen een man met een 'sahm lor' (fiets met drie wielen waar je vanachter in kan zitten) ons vroeg waar we naartoe gingen. Hij zou ons wel brengen toen we zeiden naar welk guesthouse we gingen. Omdat het zo dichtbij was, vroegen we gewoon waar het was, maar hij wilde het ons niet verklappen! Hij wilde een centje bijverdienen. We zeiden dat we niet mee konden door onze bagage maar hij bleef maar aandringen. Waarschijnlijk had hij gewoon die 40 THB, die hij vroeg, broodnodig. Hoewel Lotte altijd gezegd had om zo'n fietser niet af te beulen door mee te rijden, propten we onszelf en onze bagage maar in het karretje. Voor die twee straten...
Gemakkelijk zitten was iets anders. Als we zouden omver vallen, zouden we niet eens iets kunnen doen! Zo vast zaten we in het zitje! De fietser leek zo zeker te zijn van waar het was, maar toen we zowat heel Ubon gezien hadden en hij verschillende keren iets gebrabbeld had in het Thais met handgebaren van 'ik dacht dat het daar was, maar het is daar!', wisten we dat hij helemaal niet wist waar het was. Gelukkig hadden we de naam van het guesthouse al in het Thais op een papiertje laten schrijven en kon hij daarmee twee keer de weg gaan vragen. We wilden hem wel uit zijn lijden verlossen, maar we wisten helemaal niet meer waar we waren!! We begonnen echt een superhard schuldgevoel te krijgen met elke druppel zweet die van zijn voorhoofd parelde... Ocharme, en dat voor 40 belgische frank! Eindelijk vonden we de guesthouse en gaven we hem maar 100THB. Blij dat hij was! En dat guesthouse...bleek volgeboekt! Gelukkig toonde de uitbaatster ons een guesthouse vlakbij met supergoede kamers! De douche die volgde, deed ons in ieder geval deugd. De fietser zal van zijn kattewasje ook genoten hebben, dat weet ik zeker!
Wij het leuke cafe,'wrong way cafe' (waar ze ons ondanks de naam, eerder al de weg hadden gewezen) terug opgezocht en nog geen 10 minuten later hadden we het al gevonden. Echt dus maar twee straten verder. Tijdens het wandelen gingen Lotte haar broekspijpen al snel omhoog toen we superveel kakkerlakken tegenkwamen op onze weg! Echt heel vies en Lotte wou niet het risico lopen om er eentje in haar broekspijp te krijgen! Ook in het cafe werden we er niet van bespaard!!! In het 'wrong way cafe'heeft Koen nog wat snooker gespeeld tegen enkeleBritten die daar al enkele jaren kwamen. Zij raadden ons aan om toch maar de bus te nemen richting Bangkok in plaat van de trein. Ze wisten een goede busmaatschappij. We hebben een toffe avond gehad met leuke muziek en hebben het tot sluitingstijd uitgehouden (01u00, haha)!
De volgende dag hadden we niet meer te doen dan ons busticket boeken en in het park rondhangen. Toen we aan het picknicken waren, ontmoetten we een leerkracht die zijn pauze nam in het park. We maakten van de gelegenheid gebruik en vroegen of we de school mochten bezoeken. Niet meteen de school die we wilden bezoeken want dit was echt een supergrote school met 4000 leerlingen (we hadden liever een heel klein schooltje bezocht maar we doen maar wat we kunnen wanneer de gelegenheid zich voordoet). Het was toch wel heel fijn om de school te bezoeken. We bezochten de afdeling 'english program' en gingen zelfs in de klassen! De klassen hadden airco en de lessen werden allemaal in het engels gegeven (aan 6-9 jarige leerlingen). Bij onslerenkinderen van die leeftijd lezen/schrijven en rekenen in hun eigen taal...De engelse leerkracht werd wel bijgestaan door een Thaise leerkracht om de kinderen wat onder controle te houden.
's Avonds de bus op en wat een luxe (en dan zaten we nog niet eens eerste klas)! Veel (te veel)eten en drinken, stewardessen en TV! Het was nog beter dan op een vliegtuig! De stoelen stonden in een soort plastic cocon waardoor zeplat kondenzonder de passagiers achter jete storen!
Op naar Ayutthaya!!
Van eiland naar Ubon
Met toch een beetje spijt in het hart, hebben we ons eiland verlaten. We begonnen het anders goed gewoon te worden daar. De twee laatste avonden hadden we zelfs nog een huisdier bijgekregen...een minimuis! 's Nachts begon onze vuilbak altijd verdacht veel lawaai te maken. Lotte had al eens een muis zien lopen die avond dus we hadden een lampje meegenomen in ons muskietennet-bed om de stiekemerd op heterdaad te betrappen! Haha, wat een bewogen nacht! Muizenjacht, jankende honden en een paar deuren verder was er precies iemand aan het doodgaan (onze (zieke) guesthousebuurvrouw die de volgende dag verhuisde naar het hutje naast ons). Met al die beesten had Lotte al een badkamerritueel aangemaakt. Eerst licht aan, deur inspecteren, deur open, binnenkijken, binnenspringen, omdraaien en andere kant van de badkamer inspecteren en dan pas naar het toilet gaan... Geen verrassingen voor Lotte!
Als afsluiter voor ons, deelden we nog wat snoepjes uit aan de kinderen. We zagen er eerst maar drie lopen maar vanaf de moment dat ze de snoepjes zagen,deed het nieuws al snelde rondeen werd het aantal kinderen in twee seconden verdriedubbeld! Ze kwamen van overal! Het waren wel 'gezonde' snoepjes, gedroogd fruit. We hebben al vele vrouwen gezien met rotte tanden, echt pikzwart. Ook kinderen met hele slechte tanden zijn af en toe te spotten. Wel spijtig dat ze de papiertjes gewoon op de grond gooien! We denken dat ze niet van het ergste vervuilingsniveau waren want de wikkels waren van crepepapierachtig iets. We hebben er een paar van de vervuilingsdood kunnen redden maar ze liepen allemaal weer verschillende kanten uit. Al konden we hun gekleurde-papiertjes-sporen goed volgen...
We konden niet anders dan overdag vertrekken dus we zaten zowat de hele dag op hete bussen naar het eerste dorpje in Thailand, Ubon. De grensovergang was weer 'piece of cake' en we kregen zonder problemen weer een visum voor 15 dagen Thailand. De trein naar Bangkok misten we dus de enige optie die avond was met de bus te vertrekken. We hadden niet veel zin om alles nog te regelen en snel, snel op de volgende bus te springen naar Bangkok waar we weer de hele nacht zouden opzitten. Daarom besloten we maar om nog een dagje in Ubon te blijven en de volgende avond te vertrekken.
Change of plans
Normaal gezien zouden we binnen enkele dagen weer doorsteken naar Thailand om daar nog wat te bezichtigen enonze laatste dagen aan het strand in het zuiden door te brengen. We zullen onze plannen moeten wijzigen want het zuiden van Thailand staat onder water...Jammer want we haddenerg graag de Phi Phi eilanden gezien! Maar...safety first!!
Ook was het geen goed idee om al naar Bangkok te reizen want blijkbaar zatendaar twee terroristen, waardoor we het ook niet al te veilig vonden om daar naartoe te keren. 1 van de twee terroristen is al opgepakt, dus dat is al een opluchting...
http://www.thaiportal.nl/nieuws/algemeen/1322-thailand-geen-terreurdreiging-meer.html
Het water in het zuiden, daar zullen we een mouw aan moeten passen... We moeten nog een route bedenken. Je hoort ze nog wel! Desnoods blijven we tot het einde van onze reis op dit eiland zitten
Don Khon
Zondag, de fiets op en naar het strand om de boot te nemen. Met de vroege ochtendzon op onze snoet gingen we op dolfijnenjacht. Ons prive vissersbootje nam ons een heel eind van de kant. Het zicht was geweldig!! We zouden onze ochtenden vanthuismeteen willen ruilen voor zonsopkomende boottochtjes als deze! Na het dolfijnenspotten zijn we teruggefietst om zwemkledij aan te doen zodat we naar de grote waterval konden gaan. We hebben zowat de hele dag doorgebracht aan het strandje achter de waterval. Afkoelen in de Mekong en zeewiergevecht als tijdverdrijf.
Op de weg terug dachten we nog eens langs de armbandboefjes te rijden. We hadden namelijk koeken gekocht die we echt niet lekker vonden. Maar we konden het ook niet over ons hart krijgen om ze zomaar weg te gooien (mja, ze waren ECHT niet lekker). Van ver herkenden de boefjes ons al en stopten ze hun spel. De koeken waren in geen tijd in hun handen (ik was zelfs te laat om een foto te nemen) en in een mum van tijd waren ze op!! Goed voor ons en goed voor hun, hihi!
Nog een hapje en een drankje gekocht in het winkeltje van de guesthouse. Het dochterje (2 jaar ofzo) trok vastbesloten de frigo open en gaf Koen een bier Lao. Toen we gebaarden datLotte ook iets wilde drinken, kreeg ook Lotte een fris biertje. Dat hebben we toch maar ingeruild voor een Fanta... Nog drie zoenen gekregen als slaapmutsje van het kleine meisje. Koen zelfs 4 want hij had het niet helemaal gesnapt... 1 op elke wang en eentje op de mond. Toen Koen bij de derde zoen weer zijn wang gaf, vond ze het niet oke en kreeg hij alsnog (na veelgebaren)een zoen op zijn mond! We vonden het wel een beetje gek...
Si Phan Don - 4000 eilanden
Twee slaapbussen en een hoofdstad later, zijn we aangekomen aan de 4000 eilanden. De ene slaapbus al wat properder dan de andere en de ene rit al wat rustiger dan de vorige. Al waren beide ritten om je goed vast te houden in je slaap.Van het rustige Luang Prabang naar de hoofdstad Vientiane was niet zo'n leuke overgang. Dus een dagje later waren we alweer vertrokken naar het zuiden. We reizen zo veel mogelijk's nachts dus tijd verliezen we er niet mee!
In Vientiane viel niet zoveel te beleven of te zien. Wel hartverscheurende bedelaars die aan je tafeltje komen staan als je iets aan het drinken bent of een gezelschapsdame die haar prooi naar de bank doet lopen om hem daarna de bankbiljetten te laten overhandigen. Zij gaf dan op haar beurt weer een deel van de briefjes onder de tafel door aan een jongeman die 'toevallig' langskwam... Genoeg gezien dus in Vientiane, op naar rustigere oorden.
En rustig, dat is het hier zeker. We hebben een leuk eilandje uitgekozen, Don Khon. Overal palmbomen, overal water... Niets dan zandpadjes en hutjes waar mensen in leven. Heel wat anders dan de grote stad. In ons guesthouse hebben we geen warm water (gewoon Mekongwater). We hebben een eigen balkon met zicht op het water en hangmatten waarin we heerlijk van de zonsondergang kunnen genieten. Onze deur heeft kieren waar olifanten door kunnen (en dus ook al onze huisdieren zoals spinnen, gekko's en een kakkerlak). En door de spleten van de vloer kunnen we heen kijken
In Luang Prabang werd Koen zowat overvallen door meisjes die hem armbanden wilden doen kopen. Opdat ze hem met rust zouden laten (met tegengesteld effect) kocht hij er een paar. Nu 5 dagen later en 1165km verder, zijn we er alweereentje kwijt aan een aantal meisjes die ze zomooi vonden. Maar zo gauw we er eentje hadden gegeven, wilden ze alles wat we hadden en wezen ze zelfs naar de broekzak van Koen omdat ze wisten dat daar geld in zou zitten. Andere lieverdjes van kinderen zwaaien dan weer gewoon schattig met blaadjes in hun handen. Maar er zitten dus hebberige dingetjestussen
We hebben al een stukje van het eiland te voet verkend tot aan een waterval en terug. En mannen, het was heet! Heel wat anders dan de bewolkte dagen die we al gehad hebben sinds Chiang Rai. Terug aangekomen aan ons GH besloot Koen een plonsje te nemen in de Mekong om af te koelen. Maar hij bedacht zich al snel toen er twee waterbuffels hun kop boven water staken
's Morgens of 's avonds?
Het maakt toch geen verschil? We hadden een plaatsje in de slaapbus gereserveerd om naar Vientiane te reizen. Pick up time 19h PM. Toch werden we 's morgens om iets na 7 gewekt 'the bus is waiting for you'! Aangezien we 3 nachten in hetzelfde guesthouse verbleven, waren onze rugzakken helemaal uitgepakt. Op 5 minuten waren we helemaal vertrekkensklaar. Geen idee waar juist alles zat, precies vanalles kwijt en ons hoofd nog op 'slapen'. We vroegen ons af wie nu fout was. Wij of zij? Lotte vooral dan, want Koen had de busreis geboekt toen ze ziek in bed lag... Wij dus mooi met de tuktuk naar het station. Bleek dat we wel degelijk een bus 's avonds hadden en dat de tuktukchauffeur fout was! Dus maar terug naar de guesthouse en gevraagd of we onze kamer nog even mochten gebruiken om te douchen. Het meisje van de guesthouse is de vriendelijkheid zelve en gaf ons al snel, onderwijl excuserend voor het wekken (waar ze niets aan kon doen), de sleutel van onze kamer. Wij ons wat opgefrist, rugzakken opnieuw ingepakt en onze kamer nog eens gechecked op verdwaalde spullen. Met een gerust hart de deur achter ons toegetrokken en voor de tweede maal de sleutel afgegeven aan de glimlach achter de balie. Konden we toch nog haar lekkere pannenkoeken eten waar we zo naar uit hadden gekeken. Zoals de Lonely Planet zegt: 'you will get where you're going, only in Lao time'.
Luang Prabang, de parel van het Oosten
Bagage van de boot halen was een beetje stressen. We zaten zowat als eersten op de boot (voor een goede plaats) en dus was onze bagage als eerste in het ruim gegaan. Het was al donker toen we aankwamen en we wilden niet de boot af zonder onze rugzak. De meesten deden dat wel. Het ruim was achteraan de boot en samen met wat andere backpackers die het ook niet vertrouwden, vormden we een rij door de boot om zo bagage door te geven naar voren en zo naar buiten. Zo zagen we elk stuk passeren. Koen zijn rugzak kwam al snel boven, gevolgd door natte rugzakken, een open (vibrerende) tas (God weet wat daar in zat, wij hebben er het raden naar
Luang Prabang verwelkomde ons met honderden lichtjes en superveel gekleurde lampionnetjes! Echt heel erg sprookjesachtig mooi! We wisten al meteen dat dit een superleuke plaats ging zijn! En dat was het ook!
Samen met de vele anderen van de boot begonnen we onze zoektocht naar een slaapplaats. We namen een voorlopige kamer voor 1 nacht en dan zouden we de volgende dag iets nieuw zoeken. Als je met de rugzak rondloopt komen ze je heel de tijd vragen of je niet geinteresseerd bent in hun guesthouse. De voorlopige GH was proper maar had iets weg van Harry Potter. Helemaal bekleedt met donker hout vanbinnen en het gaf dus een heel benepen gevoel. Het had wel een leuk balkonnetje waar we konden kaarten terwijl we andere bootreizigers nog zagen rondlopen op zoek naar een slaapplaats.
De volgende dag een fijne thuis gevonden voor de volgende twee nachten.We haalden onze vuilekledij al eens boven en lieten dit wassen voor 10000Kip de kilo. Wehuurden fietsen en gingen de buurt verkennen. Zo mooi vonden we. Kindjes zwaaien al van ver, roepen 'fa rang (westerling)' en geven High 5's zelfs als je op de fiets zit. Jongeren achterop scooters draaien zich nog eens extra om om te zwaaien. Iedereen is hier zo supervriendelijk. Je hoort overal 'sabaidee', zelfs bij de allerkleinsten. We fietsten een zandpadje in en zagen enkele kinderen (die we eerder al in de bomen zagen klimmen) het bos ingaan naar een riviertje. Wij gingen ook eens een kijkje nemen. Bleek dat ze daar gingen vissen. Met harpoentjes in de hand en duikbril op de snoet gingen ze in hurkzit staan met hoofd onder water en poep naar boven. Zo vingen ze heel wat visjes. We hebben het zelf niet geprobeerd maar ik weet zeker dat we er geen enkel zouden kunnen vangen. Een jongen vroeg aan Koen hoe hij heette. Natuurlijk vonden ze 'Koen' een hele grappige naam en volgde er heel wat gegniffel!
Na onze fietstocht boekten we meteen een nacht bij in onze GH. En maar goed ook want de nacht die volgde werd Lotte ziek en heeft ze de volgende dag ziek in bed doorgebracht. Blij dat ze op zo'n goede kamer lag met propere badkamer.
Dag 3 zijn we met de brommer (met versnellingen
Ook de bamboobridge, die enkel in het droogseizoen wordt gebouwd, is niet aan ons gewicht kunnen ontsnappen..
Slowboot naar Luang Prabang
Met de slowboot naar Luang Prabang. Twee dagen over de Mekong met een zicht dat nooit verveelt. Al verveelde Lotte zich toch wel zowat halverwege de eerste dag. Het uitzicht was prachtig! Zoveel mooie natuur! Ongelooflijk eigenlijk...zelfs huisjes verknoeien het niet. Je ziet ze ook maar hier en daar en heel erg klein...
Je ziet mensen in vissersbootjes op de Mekong, mensen die (zich) wassen en spelende kinderen. Tegen de avond werd het wat fris op de boot. Een trui zou welkom zijn geweest! We kwamen aan bij Pak Beng, onze tussenstop voor de nacht. Lokale bevolking stond ons al op te wachten om zoveel mogelijk gasten te ronselen voor hun guesthouse. Ook bagage moest je goed in't oog houden want voor je het wist, waren ze je aan het 'helpen' en nadien betaalde je ook voor hun diensten. Onze rugzak zat dus snel op onze rug! We volgden de weg helemaal tot boven voor een guesthouse. Niet dat er niet genoeg aanbod was maar misschien wel goedkoper als we verder wandelden. We waren niet de enigen die zo dachten en al snel zat het guesthouse dat we kozen al helemaal vol. In dit dorpje komen toeristen enkel als 1-nacht-tussenstop. We hebben lekker gegeten... Koen de waterbuffalo die hij al heel de dag langs de Mekong had zien staan en Lotte lekkere pizza! Ze was blij dat ze eens iets 'normaal' kon eten want hoewel ze thuis een rijsteter is, neemt de zin in rijst hier snel af. De geuren zijn niet anders dan 'duf' voor haar neus en het eten smaakt dan al niet lekkerder.
Toen we zaten te eten, liepen kinderen blootvoets over de straat en hadden ze plezier terwijl ze gewoon wat rondliepen. Het huisje tegenover ons was tegen een rots aangebouwd en de binnenmuur was dus ook gewoon die rots! Nog een beetje wandelen door het dorp om ons eten te laten zakken. De spelende kinderen hadden zich allemaal samen op een tafel gezet. We namen foto's en lieten ze dan aan hen zien. Dat vonden ze super en ze begonnen met elkaar te lachen! 'Mong, mong, mong!' riepen ze, met grijpende handjes. Dus we denken dat ze zeiden 'laat mij kijken, laat mij kijken!'. Echt een moment waar je een glimlach van op je gezicht krijgt... Eentje voor de hele avond.
Ons guesthouse had een heerlijk zacht bed waarin we super geslapen hebben. Het toilet had weer een spoelbak (anders dan onze eerste nacht in Laos waar we met bekertjes water moesten doorspoelen). De afvoer van de wasbak was dan weer gewoon op de grond. Dus tandenpoetsen op blote voeten was nietzo aangenaam.
De plaats waar we de vorige avond hadden gegeten, had ook de allerlekkerste croissants met chocolade en appel. We sloegen eten in voor de hele dag dus bij elk broodje dat we kozen, werd de glimlach van de verkoper groter en groter. Uiteindelijk had hij voor 120000 Kip aan ons verdiend!