Bagage van de boot halen was een beetje stressen. We zaten zowat als eersten op de boot (voor een goede plaats) en dus was onze bagage als eerste in het ruim gegaan. Het was al donker toen we aankwamen en we wilden niet de boot af zonder onze rugzak. De meesten deden dat wel. Het ruim was achteraan de boot en samen met wat andere backpackers die het ook niet vertrouwden, vormden we een rij door de boot om zo bagage door te geven naar voren en zo naar buiten. Zo zagen we elk stuk passeren. Koen zijn rugzak kwam al snel boven, gevolgd door natte rugzakken, een open (vibrerende) tas (God weet wat daar in zat, wij hebben er het raden naar

) waar dingen uitvielen... We vroegen ons alle twee af, waar Lotte haar rugzak was, kruisten onze vingersen dan eindelijk, bij de allerlaatsen, na zelfs een stresserendepauze,kwam ook haar tas uit ruim. Dicht en droog.
Luang Prabang verwelkomde ons met honderden lichtjes en superveel gekleurde lampionnetjes! Echt heel erg sprookjesachtig mooi! We wisten al meteen dat dit een superleuke plaats ging zijn! En dat was het ook!

Samen met de vele anderen van de boot begonnen we onze zoektocht naar een slaapplaats. We namen een voorlopige kamer voor 1 nacht en dan zouden we de volgende dag iets nieuw zoeken. Als je met de rugzak rondloopt komen ze je heel de tijd vragen of je niet geinteresseerd bent in hun guesthouse. De voorlopige GH was proper maar had iets weg van Harry Potter. Helemaal bekleedt met donker hout vanbinnen en het gaf dus een heel benepen gevoel. Het had wel een leuk balkonnetje waar we konden kaarten terwijl we andere bootreizigers nog zagen rondlopen op zoek naar een slaapplaats.

De volgende dag een fijne thuis gevonden voor de volgende twee nachten.We haalden onze vuilekledij al eens boven en lieten dit wassen voor 10000Kip de kilo. Wehuurden fietsen en gingen de buurt verkennen. Zo mooi vonden we. Kindjes zwaaien al van ver, roepen 'fa rang (westerling)' en geven High 5's zelfs als je op de fiets zit. Jongeren achterop scooters draaien zich nog eens extra om om te zwaaien. Iedereen is hier zo supervriendelijk. Je hoort overal 'sabaidee', zelfs bij de allerkleinsten. We fietsten een zandpadje in en zagen enkele kinderen (die we eerder al in de bomen zagen klimmen) het bos ingaan naar een riviertje. Wij gingen ook eens een kijkje nemen. Bleek dat ze daar gingen vissen. Met harpoentjes in de hand en duikbril op de snoet gingen ze in hurkzit staan met hoofd onder water en poep naar boven. Zo vingen ze heel wat visjes. We hebben het zelf niet geprobeerd maar ik weet zeker dat we er geen enkel zouden kunnen vangen. Een jongen vroeg aan Koen hoe hij heette. Natuurlijk vonden ze 'Koen' een hele grappige naam en volgde er heel wat gegniffel!

Na onze fietstocht boekten we meteen een nacht bij in onze GH. En maar goed ook want de nacht die volgde werd Lotte ziek en heeft ze de volgende dag ziek in bed doorgebracht. Blij dat ze op zo'n goede kamer lag met propere badkamer.

Dag 3 zijn we met de brommer (met versnellingen

) naar de Kuangsi waterval gegaan. Supermooi en helder water. Naar de top geklommen van de waterval waar we een prachtig zicht hadden en de waterval aan onze voeten.

Ook de bamboobridge, die enkel in het droogseizoen wordt gebouwd, is niet aan ons gewicht kunnen ontsnappen..

(foto's volgen).