Ubon = weinig plaats om te overnachten. We hadden dus al snel onze Lonely Planet in de hand en zochten de eerste guesthouse in het boek maar op. Na lang zoeken hadden we het eindelijk gevonden. Lotte was niet echt overtuigd van het internaatgevoel en de vuile lakens (ook al was het maar voor 1 nacht), dus hielden we het maar voor bekeken. Twee jongens die net hadden ingechecked, hadden op hun kamer al een kakkerlak...Bij het zoeken, hadden we wel al een leuk cafe (ja, er zijn geen accentjes/puntjes voor op de 'e') ontdekt waar we wel de avond wilden doorbrengen dus maar snel op zoek naar een andere plaats om te slapen. Het tweede (van de drie die in de Lonely Planet stonden) guesthouse zou maar twee straten verder zijn. We waren net aan het uitzoeken welke richting we juist uitmoesten. toen een man met een 'sahm lor' (fiets met drie wielen waar je vanachter in kan zitten) ons vroeg waar we naartoe gingen. Hij zou ons wel brengen toen we zeiden naar welk guesthouse we gingen. Omdat het zo dichtbij was, vroegen we gewoon waar het was, maar hij wilde het ons niet verklappen! Hij wilde een centje bijverdienen. We zeiden dat we niet mee konden door onze bagage maar hij bleef maar aandringen. Waarschijnlijk had hij gewoon die 40 THB, die hij vroeg, broodnodig. Hoewel Lotte altijd gezegd had om zo'n fietser niet af te beulen door mee te rijden, propten we onszelf en onze bagage maar in het karretje. Voor die twee straten...

Gemakkelijk zitten was iets anders. Als we zouden omver vallen, zouden we niet eens iets kunnen doen! Zo vast zaten we in het zitje! De fietser leek zo zeker te zijn van waar het was, maar toen we zowat heel Ubon gezien hadden en hij verschillende keren iets gebrabbeld had in het Thais met handgebaren van 'ik dacht dat het daar was, maar het is daar!', wisten we dat hij helemaal niet wist waar het was. Gelukkig hadden we de naam van het guesthouse al in het Thais op een papiertje laten schrijven en kon hij daarmee twee keer de weg gaan vragen. We wilden hem wel uit zijn lijden verlossen, maar we wisten helemaal niet meer waar we waren!! We begonnen echt een superhard schuldgevoel te krijgen met elke druppel zweet die van zijn voorhoofd parelde... Ocharme, en dat voor 40 belgische frank! Eindelijk vonden we de guesthouse en gaven we hem maar 100THB. Blij dat hij was! En dat guesthouse...bleek volgeboekt! Gelukkig toonde de uitbaatster ons een guesthouse vlakbij met supergoede kamers! De douche die volgde, deed ons in ieder geval deugd. De fietser zal van zijn kattewasje ook genoten hebben, dat weet ik zeker!

Wij het leuke cafe,'wrong way cafe' (waar ze ons ondanks de naam, eerder al de weg hadden gewezen) terug opgezocht en nog geen 10 minuten later hadden we het al gevonden. Echt dus maar twee straten verder. Tijdens het wandelen gingen Lotte haar broekspijpen al snel omhoog toen we superveel kakkerlakken tegenkwamen op onze weg! Echt heel vies en Lotte wou niet het risico lopen om er eentje in haar broekspijp te krijgen! Ook in het cafe werden we er niet van bespaard!!! In het 'wrong way cafe'heeft Koen nog wat snooker gespeeld tegen enkeleBritten die daar al enkele jaren kwamen. Zij raadden ons aan om toch maar de bus te nemen richting Bangkok in plaat van de trein. Ze wisten een goede busmaatschappij. We hebben een toffe avond gehad met leuke muziek en hebben het tot sluitingstijd uitgehouden (01u00, haha)!

De volgende dag hadden we niet meer te doen dan ons busticket boeken en in het park rondhangen. Toen we aan het picknicken waren, ontmoetten we een leerkracht die zijn pauze nam in het park. We maakten van de gelegenheid gebruik en vroegen of we de school mochten bezoeken. Niet meteen de school die we wilden bezoeken want dit was echt een supergrote school met 4000 leerlingen (we hadden liever een heel klein schooltje bezocht maar we doen maar wat we kunnen wanneer de gelegenheid zich voordoet). Het was toch wel heel fijn om de school te bezoeken. We bezochten de afdeling 'english program' en gingen zelfs in de klassen! De klassen hadden airco en de lessen werden allemaal in het engels gegeven (aan 6-9 jarige leerlingen). Bij onslerenkinderen van die leeftijd lezen/schrijven en rekenen in hun eigen taal...De engelse leerkracht werd wel bijgestaan door een Thaise leerkracht om de kinderen wat onder controle te houden.

's Avonds de bus op en wat een luxe (en dan zaten we nog niet eens eerste klas)! Veel (te veel)eten en drinken, stewardessen en TV! Het was nog beter dan op een vliegtuig! De stoelen stonden in een soort plastic cocon waardoor zeplat kondenzonder de passagiers achter jete storen!

Op naar Ayutthaya!!