Met de slowboot naar Luang Prabang. Twee dagen over de Mekong met een zicht dat nooit verveelt. Al verveelde Lotte zich toch wel zowat halverwege de eerste dag. Het uitzicht was prachtig! Zoveel mooie natuur! Ongelooflijk eigenlijk...zelfs huisjes verknoeien het niet. Je ziet ze ook maar hier en daar en heel erg klein...

Je ziet mensen in vissersbootjes op de Mekong, mensen die (zich) wassen en spelende kinderen. Tegen de avond werd het wat fris op de boot. Een trui zou welkom zijn geweest! We kwamen aan bij Pak Beng, onze tussenstop voor de nacht. Lokale bevolking stond ons al op te wachten om zoveel mogelijk gasten te ronselen voor hun guesthouse. Ook bagage moest je goed in't oog houden want voor je het wist, waren ze je aan het 'helpen' en nadien betaalde je ook voor hun diensten. Onze rugzak zat dus snel op onze rug! We volgden de weg helemaal tot boven voor een guesthouse. Niet dat er niet genoeg aanbod was maar misschien wel goedkoper als we verder wandelden. We waren niet de enigen die zo dachten en al snel zat het guesthouse dat we kozen al helemaal vol. In dit dorpje komen toeristen enkel als 1-nacht-tussenstop. We hebben lekker gegeten... Koen de waterbuffalo die hij al heel de dag langs de Mekong had zien staan en Lotte lekkere pizza! Ze was blij dat ze eens iets 'normaal' kon eten want hoewel ze thuis een rijsteter is, neemt de zin in rijst hier snel af. De geuren zijn niet anders dan 'duf' voor haar neus en het eten smaakt dan al niet lekkerder.

Toen we zaten te eten, liepen kinderen blootvoets over de straat en hadden ze plezier terwijl ze gewoon wat rondliepen. Het huisje tegenover ons was tegen een rots aangebouwd en de binnenmuur was dus ook gewoon die rots! Nog een beetje wandelen door het dorp om ons eten te laten zakken. De spelende kinderen hadden zich allemaal samen op een tafel gezet. We namen foto's en lieten ze dan aan hen zien. Dat vonden ze super en ze begonnen met elkaar te lachen! 'Mong, mong, mong!' riepen ze, met grijpende handjes. Dus we denken dat ze zeiden 'laat mij kijken, laat mij kijken!'. Echt een moment waar je een glimlach van op je gezicht krijgt... Eentje voor de hele avond.

Ons guesthouse had een heerlijk zacht bed waarin we super geslapen hebben. Het toilet had weer een spoelbak (anders dan onze eerste nacht in Laos waar we met bekertjes water moesten doorspoelen). De afvoer van de wasbak was dan weer gewoon op de grond. Dus tandenpoetsen op blote voeten was nietzo aangenaam.

De plaats waar we de vorige avond hadden gegeten, had ook de allerlekkerste croissants met chocolade en appel. We sloegen eten in voor de hele dag dus bij elk broodje dat we kozen, werd de glimlach van de verkoper groter en groter. Uiteindelijk had hij voor 120000 Kip aan ons verdiend!