Ze kwamen ons aan de guesthouse ophalen met de pick-up. We waren de laatsten dus konden we al meteen kennismaken met onze trekkingpartners. Ze zeiden ons dat we met 10 gingen zijn, maar er zaten maar 3 anderen in de pick-up. Max en Jean van Frankrijk (maar toch niet samen aan het reizen) en Carla van Nederland. Het was een toffe bende waar we echt veel plezier mee gemaakt hebben!! Het afscheid was niet zo tof...

jammer dat we ze hoogstwaarschijnlijk nooit meer zien!
We reden eerst naar een marktje om wat drinken te kopen en wat snacks voor tijdens de wandeling en daarna reden we door naar het olifantenkamp om een ritje op de rug van die supergrote beesten te maken! Koen had weer 'geluk' dat we oneven waren. Carla en ik in het stoeltje en hij op de kop!! Wat was hij gelukkig!! Toch was het eigenlijk best gevaarlijk. Niemand van ons zat vast en onze olifant had zowat zijn eigen willetje. Hij maakte bewegingen en volgde paden die niet zo geweldig veilig waren. Op een gegeven moment dachten we zelfs dat hij ging gaan liggen!!! Bij afdalingen schoven we zowat uit onze stoeltjes en probeerden we onszelf en Koen vast te houden!! Omdat onze olifant zo koppig was, kreeg hij soms rake klappen en dat was echt gruwelijk om te zien!! Ocharme, nooit gaan we nog zo'n tocht doen. Het arme beest werd geslagen met een stok met een scherpe pin aan!! Echt verschrikkelijk!!! Nadien hebben we dan maar een hele tros bananen gevoerd aan onze olifant!
We trokken naar de jungle en deden een wandeling die niet te vergelijken valt met een wandeling door onze Ardennen... Soms echt gevaarlijk smal, glad en met diepe afgrond. Goed zien waar je je voeten zette dus (en je hoofd want de Thai zijn aanzienlijk kleiner dan ons). We waren blij met onze goede stevige wandelschoenen op deze verradelijke weg.. Onze gids, de jungleman met de naam 'Men' deed deze tocht zonder problemen op gladde, te kleine slippers... Echt ongelooflijk! Na wat stappen kwamen we aan onze douche, een ijskoude waterval. Zelfs met zo'n warm weer toch superkoud! Daar hebben we gegeten en onze tocht verdergezet. Tegen de avond kwamen we in het dorpje van de Hilltribe people waar we zouden overnachten. Het was geweldig om deze mensen te leren kennen. Ze woonden in uiterst primitieve omstandigheden (buiten de zonnepanelen dan). We hebben met ons groepje, zonder gids, het dorpje verkend en de mensen leren kennen. Kinderen lopen rond met gevaarlijke dingen; aanstekers, junglemessen, harpoenen en geweren. Ze zien er geen gevaar in.
Het koken deed onze gids in de kookhut en hij vond het niet erg om aan showkooking te doen. We werden uitgenodigd in de hut (eerst altijd schoenen uit voor je ergens binnengaat). We zaten op de grond en toen het eten werd gereed gemaakt, werd er een fles water midden ons gezet en 1 beker. 'water from mountain,... you try'. Grappig als onze gids was, wisten we dat er iets niet pluis was. Het was rijstalcohol. Het beker-doorgeef-systeem is ook weer iets wat je enkel hier meemaakt denk ik... Dus samen met onze gids en de bewoner van de hut aan de alcohol nog voor het eten. We aten rijst met chicken (met rare smaak). We vermoeden dat het rat zou kunnen geweest zijn want vanmorgen kwam er iemand fier aangewandeld met vijf ratten in de zak van zijn trui, pas gevangen. 'Squirrels' zei hij...
's Avonds bij hetkampvuur gitaar gespeeld op een gewone gitaar met missende snaar en een zelfgemaakte gitaar (tenna) met 7 snaren, liedjes gezongen in Thai en straffe verhalen verteld. Zoals bijvoorbeeld de hoeveelheid sneeuw die er vorig jaar in Belgie gevallen was. Waarop hij met paniek in zijn stem vroeg; 'where you sleep when so much snow?!' Te begrijpen als je zelf in een hut woont met een dak van bladeren. Als zij het koud hebben, slapen ze bij het vuur in de hut. Een deken kost 300THB (7,5euro) en dat is veel te duur.

Kinderen spelen met draaitollen. Iets waar ze bij ons niet lang zoet mee zouden zijn... En 'tankroh', een soort van volleybal maar dan met voeten en hoofd en een bal gemaakt van plastic, wordt door de grotere kinderen gespeeld.

's Morgens van de zonsopgang genoten terwijl Koen nog lag te snurken op een hard matrasje in een hut op palen (zoals alle hutten daar trouwens). Bij het ontbijt kwam iemand ons een remkabel tonen 'motorcycle broken, make tenna' (die gitaar dus). Dan zijn we opgesplitst. Wij en Jean hadden een 2day trekking en Max en Carla een 3day trekking. Wij dus nog een Canadees opgepikt en onze route verdergezet. Weer door de jungle, pauze bij waterval (waarLotte trouwens uitgeschoven was en bijna de waterval naar beneden ging (gelukkig was Koen daar)). Nadien nog gaan bambooraften. We dachten allebei dat het vrij rustig ging zijn maar soms was het echt wel heftig. Trouwens er is net een kindje bij me op het bankje komen zitten, helemaal onder de indruk van mijn qwerty-typ-talent! Dus terug over de rafts...

Rafts voor ons gingen kantelen en wij vreesden voor hetzelfde. Onze bestuurder was een oude man zonder tandendie in plaats van sturen, stond te zingen en dansen. Heel grappig maar toch ook beangstigend!! Hij bleef maar zingen 'made in Thailand'!!

Spijtig dat we geen fototoestel konden meenemen want het zicht was prachtig!! Vele picknickhutjes langs het water waar mensen naartoe komen zoals wij naar de zee gaan (of om toeristen te kijken). Spelende kinderen die 'hello' roepen zodra ze een blanke huid zien. Eens wuiven naar hieren eens zwaaien naar daar, 'sawaidikha' tegen de ene en 'hello' tegen de andere. Het was weer super!! Voorlopig willen we nog niet naar huis! We zijn al helemaal verthaist, groeten netjes met 'sawaidikha' met bijhorend handgebaar en hoofdbuiging en zeggen 'khawp khun kha' (klinkt als kop in kas) om te bedanken. We zijn al helemaal ingeburgerd...