Onze laatste stop, Kanchanaburi. The bridge over the River Kwai en de death railway stonden zeker niet bovenaan ons lijstje. We konden nog langer op Krabi blijven als we wilden, maar dan zouden we onze laatste dag weer in Bangkok moeten doorbrengen alvorens we naar huis vertrokken. Omdat we natuurlijk niet 's morgens wilden aankomen met de nachttrein/bus om enkele uren later met het vliegtuig te vertrekken voor nog eens een 12u durende reis. Om dan nog maar te zwijgen van op tijd van het busstation naar het vliegveld te geraken. Geen stress op de vertrekdag, dus we zouden zeker op tijd terugkeren van Krabi. Een dagje vroeger zelfs (mede door het toerisme) zodat we nog een laatste stop konden maken. Eentje die minder ver verwijderd lag van Bangkok.

Van Krabi zijn we trouwens teruggekeerd met de nachtbus. Geen slaapbus dan nog, een gewone zitbus.. We wilden graag de trein terugnemen en dachten dit gewoon op Railay te boeken omdat we vantevoren toch nog niet wisten wanneer we zouden terugkeren. Op Railay wilden ze dan weer liever dat je met de bus reisde (omdat de personen die dit regelden, zo weer zelf een extra centje konden verdienen). Zo zeiden ze ons dus dat de trein zo goed als vol zat en dat er enkel nog bovenste bedden vrij waren. We zouden beiden in verschillende wagons zitten. We wisten al wel dat er iets niet pluis was, want onze heenreis hadden we dezelfde dag 's middags geboekt, zonder problemen. Nu waren we er een dag vroeger bij en dan nog 's morgens ook. En toch zat de trein, midden in de week al vol voor de volgende dag 's avonds. Ook moest hij voor de trein bellen om te checken of er nog plaats was en voor de bus, verdacht genoeg, niet. Vriendendiensten alom dus.. Tegen onze zin de bus dan maar geboekt. Maar ja, wat konden we doen? Over de busreis en de bus zelf, zal ik niet eens beginnen.

Aangekomen in Bangkok, een taxi genomen naar het treinstation. We waren wel enkele uurtjes te vroeg waardoor we om half 6 al op het treinstation waren. Het station stelde niks voor maar er was wel al veel volk in de weer door de markt die er plaatsvond. We hadden dus wel wat bekijks en toch nog wel wat 'planwerk' voor onze laatste twee dagen. We wilden het maximum uit onze laatste uurtjes halen en nog zoveel mogelijk doen. Maar uiteindelijk werd ons plan alweer 'we zien wel'. Wat hebben we die drie woorden vaak gezegd gedurende onze reis. We stonden er pas nog bij stil. En verwonderlijk genoeg leken ze telkens opnieuw weer even goed te werken in deze landen.

We stapten de verfrissende trein (zonder ramen) op naar Kanchanaburi. Onze allerlaatste guesthouse geboekt en nog lekker gaan eten. Dan hebben we Kanchanaburi verkend met de fiets en fietsten we naar de bridge over the River Kwai. We hadden geluk, net toen we op de brug aan het wandelen waren, kwam de trein eraan! We hoorden hem in de verte al toeteren, dus tijd genoeg om een goed plaatsje uit te zoeken op de uitsteeksels van de brug. Toeristen bleven tot de allerlaatste moment op het spoor lopen waarop de Thaise man van het perron met z'n vlaggetjes begon te zwaaien in de hoop de mensen op tijd te kunnen verjagen van het spoor. De trein was niet echt een groot gevaar, want hij reed maar zo'n 10km/h, dus je kon hem makkelijk voorblijven!

's Avonds merkten we dat er op deze plaats veel mannen werden binnengeroepen in café's met Thaise schonen. Of ze dan 'echt' of 'ladyboy' waren, dat laten we in het midden... Hoewel Thaise vrouwen altijd het grootste deel van hun lichaam bedekken, was daar in Kanchanaburi niet veel van te merken. De Thaise vrouwen van het nachtleven hadden hier aanzienlijk minder aan dan de grote meerderheid van vrouwen. Wij hebben nog wat gedronken in een reggae barretje waar een Bob-Marley-immitatie plaatsvond dat iets weghad van kattengejank...

Op onze laatste dag wilden we nog de death railway met de trein doen en naar de Erawan watervallen gaan. De laatste trein die over de death railway ging, vertrok om 15u15 en het station was eigenlijk vlak in de buurt van Kanchanaburi. De watervallen waren dan weer 65km verder. Niet goed wetende hoe we daar gingen geraken, gingen we maar richting station in de hoop dat we daar een taxi of dergelijke konden vinden. Bingo! Een Sawng Thaew chauffeur kwam ons al tegemoet en we legden hem uit wat onze bedoeling was. Na veel gebaren, uitleg en nog eens navragen om zeker te weten dat hij wist wat we wilden, was zijn uitleg: 'quickly quikly leave to waterfall, you go to waterfall, I wait for 2 hours, then quickly quickly go to train'. Moest juist lukken aan zijn uitleg te verstaan. En dat was ook zo, we genoten van de waterval met 7 levels. We zijn maar tot de 4^de gegaan, die waren leuk, mooi en verfrissend genoeg want we moesten natuurlijk de tijd in het oog houden... Na de duikjes bracht onze chauffeur ons naar de death railway zelf, zodat we nog op het spoor zelf konden rondkijken en vlak ervoor de trein konden opstappen. Beter dan we in gedachten hadden dus! We waren van plan om superfoto's te nemen terwijl we over de death railway reden, maar zo dacht iedereen er dus over. Omdat we pas op de allerlaatste moment de trein opgingen (net als nog een heel deel toeristen), waren alle goede plaatsen aan het raam al bezet. Veel hebben we dus niet gezien! Haha! Maar ja, we hebben er wel te voet over gelopen! Deze trein moesten we nemen tot we terug in Kanchanaburi waren en dan moesten we nog terug zien te raken in Bangkok.